Një zonjë pyet:
“Sa kushtojnë vezët tuaja?”
Shitësi i vjetër përgjigjet:
“0.50 cent një vezë, zonjë”

Gruaja thotë:
“Të marrë 6 vezë për 2.50 euro ose largohem”.

Shitësi i vjetër përgjigjet:
“Blej në çmimin që ju dëshironi, zonjë. Ky është një fillim i mirë për mua sepse sot vetëm asnjë vezë nuk ka shitur dhe kam nevojë për këtë për të jetuar.”

Ajo bleu vezë me çmimin e kontraktuar dhe largohet me ndjenjen e fitimit.
Hyri në makinën e saj elegante dhe shkoi në një restorant elegant me një shoqen e saj.
Ajo dhe shoqja e saj porositën atë që dëshiruan.Hëngrën pak por paguan më shumë se ajo që hëngrën
,300 euro,zonjat largohen nga lokali duke i lënë 400 euro pra,100 euro bakshish …
Kjo histori mund të duket krejt normale në drejtim të pronarit të restorantit luksoz, por shumë e padrejtë për shitësin plak të vezëve …

Pyetja është:
Përse ne gjithmonë duhet të provojmë se kemi fuqinë dhe forcën, kur blejmë tek të varfrit?
Pse tregohemi të fortë me njerëzit e dobët,për të treguar që jemi më të mirë?
Dhe pse jemi bujarë me ata që nuk kanë nevojë për bujarinë tonë?

Lexova diku:
“Babai im blinte mallra të varfërve me çmime të larta, megjithëse nuk i duheshin me të vërtetë këto gjëra.
Ndonjëherë ai i pagoi ata më shumë.

Një ditë pyeta: “Pse e bën këtë, babi?”
Kështu babai im më përgjigjej:
“Është një gjest bamirësie të mbushur me dinjitet, djali im”
Çdo gjë mund të humbasë në jetë, përveç njerëzillikut!

Unë e di se shumica prej jush nuk do të ndajnë këtë mesazh, por nëse jeni një nga njerëzit që ka investuar kohën e tyre duke lexuar deri tani … atëherë ky mesazh i “humanizimit” duhet të shkojë një hap më tej në drejtimin e duhur.
Dhe ndoshta ai mund ti japi një person tjetër një shans për të menduar!/Libri dhe Komenti