Dora jote ledhataja, esht’ e zbete si qiri.
Dora jote ledhatarja leshon driten e debores.
Kur t’a ndjeu magjine-e paster qe te shtrydheshe prej dores,
Shpirti im i frymezuar regetiu ne lla, ftari.

Se me lende magjistare u pat bere tul’ i saj;
Tul’i saj u pat gatuar me vaj ere-e brume dylli;
I dha hena pak te ndezur, pluhur t’arte-i fali ylli,
E keshtu m’u duk hirplote- haj! o dor’e vashes, haj!

Ne veshtrim te dores s’ate c’pat, o! balli qe m’u vdar?
C’pat qepall’ e perlotur q’i ra pika tatepjete?-
Dor’e bryllt’ e vashes s’ime, dor’e paqme, dor’ e zbete,
Vetetiu me prush magjije e me beri mendimtar.

Dora jote qe me dhimbset, dora jote qe me cik;
Dora jote qe me shtrihet siper temblave gjumashe;
Dora jote: zemra jote qe t’u nda me pese fashe…
Dh’u be dore te me ndali ndaj dyshoj se mos ik…

Photo Credit: Toa Heftiba