Poezi nga Petraq Kolevica

O grua intelektuale shqiptare!

Sa himne mund të thuren për ty!

Poezia, piktura, muzika, simfonia,

nuk t’i këndojnë dot ato vetija

ty, që lexon e mëson duke larë e

shpëlarë, duke të qarë fëmia.

Ty, që jep provime, mbron tema,

doktorata, me orë të ngrëna nga nata.

Shpesh je shtrënguar librin ta mbash në

dorë, gjellën duke trazuar.

Mbete duke nxituar për të shkuar 

në punë, në Institut, në zyrë.

Herët zgjohesh po kohë s’ke, kur krihesh,

të shihesh në pasqyrë.

Nxiton të kthehesh në shtëpi, po rrugës

ndal e ble ç’arrin të gjesh.

Shpesh, tok me çantën lustrafin, mban

edhe rrjetën me presh…

Pa vimë ne pastaj, burrat e martuar,

të shkolluar,

kërkojmë këmishë të kollarisur,

kostum të varur në kremastar,

shaminë të hekurosur, palosur, vendosur në sirtar.

Po, kur s’i gjejmë kështu,

i varim buzët të inatosur dhe prej asaj

buze lëshojmë romuze.

Ti dëgjon e shkon kokulur e mbyllesh në banjë e qan

dhe para se të dalësh fytyrën lan, që të mos kuptohesh.

Ti kur të gjitha i mbaron, natën vonë, gjen qetësinë.

Ulesh në tavolinë e lexon, studion e shkruan referate

dhe veten e ndjen fajtore, kur ndonjë nate,

këputur nga lodhja, të mbërthen gjumi në divan…

Vjeshtë, 1980 /KultPlus.com