Kur isha vajz’ e re
gjithmonë enderroja
për djalin tim
sesi do t’ishte,

E doja t’ishte
një djal’ i qeshur
dhe syt’ bojeqielli
t’i kishte.

E doja djalin
te ish i bukur,
me floke te zeza
djalin e doja,

Sa shum’ portrete
perbrenda fshihja
dhe sa te tjera
Mund te ndertoja.

Erdhi një ditë
dhe djalin e zgjodha…:
çudi vërtetë sa çudi!

Dhe s’kish as emrin
qe unë e doja,
dhe s’kishte flokun e zi.

Dhe s’kish as emrin
qe unë e doja,
dhe s’kishte flokun e zi.

(refreni)
Tani më vjen te qesh
me veten time
kur sjell nder mendje
endrrat, rinine.

Harrova floket,
sytë edhe emrin
e mbi të gjitha
zgjodha njerine!