Sot në mëngjes , një zotëri , ulur në barin ku shkova , më pa dhe më tha: ” Po ti more djalë , a e di se çfarë miqësia?” 
Sapo hapa gojën t’i përgjigjesha , ai më ndërpreu . “A e sheh atë zotërinë ulur atje ? Ai është miku im më i mirë.

Kemi lindur më ’39, jemi rritur bashkë . Unë isha dëshmitar në dasmën e tij dhe ai në dasmën time . Blemë një tokë për ta punuar së bashku dhe çdo ditë vinim në këtë bar , pinim ndonjë gotë verë dhe lexonim gazetën .

Ai , ma lexonte mua , sepse unë nuk di të lexoj…gjithmonë bashkë. 
Në 1978 , u grindëm edhe u rrahëm madje .

Nga ajo ditë nuk i folëm më njëri-tjetrit , as një “ç’kemi” dhe pavarësisht kësaj , çdo ditë vijmë këtu në të njëjtën orë…nuk përshëndetemi… ulemi në tryeza të ndryshme … marrim të dy nga një kafe…

Çdo ditë ai merr gazetën dhe i lexon lajmet me zë të lartë.

Njerëzit mendojnë se është i çmendur , por ai e bën për mua…që nga viti 1978…”

Advertisements
Advertisements