Ne mbremje u kthye ai ne shtepi 
i lodhur, i ngrysur, me traktet ne gji. 

Mesnates se shurdher, se erret, se shkret’ 
do ngjise ai traktet kudo ne qytet. 

-Mesnates ti sonte, o nene, me zgjo! 
-Mir’, biri nenes, fli, bir! – tha ajo. 

Ai si i vdekur ne gjume! ra pastaj 
dhe nena mbi te nuk i ndan syte e saj. 

Shikon ajo traktet dhe lutet mbi te 
((Fli, biri i nenes, se ora s’eshte nje.)) 

Akrepi leviz, me ngadale leviz 
pas perdesh, pas xhamash: e zeze nata pis. 

Ne enderr ai buzeqesh e po sheh, 
nje fushe te bukur, nje qiell pa re. 

Dhe nena e tij me te bardha vallezon, 
ne fushe te sahatit me dore tregon. 

Akoma akrepi s’ka shkuar ne nje, 
ndaj nena s’e zgjon, ndaj akoma po fle. 

Por befas ne fushe u degjua qe larg 
nje krisme perreth: trak a trak, trak a trak! 

Dhe nena u zhduk si ne mjegull atje, 
sahati i thyer sec ra permbi dhe. 

I mbytur ne djerse u zgjua ai 
((O nene)), dhe doren e vuri ne gji. 

Atje trakte s’ka. ((O nene ku je!)) 
Pas perdesh, pas xhamash po gdhin dite e re. 

((O nene!)), por nena nuk eshte me perqark 
diku mitralozi troket: trak a trak! 

Dicka neper mendte atij shpejt I erdh’ 
u hodh drejt nga porta: kuptoi e u zverdh. 

Ne dor’ revolverin, ne rrugen e shkret’ 
vrapoi n’erresire, kudo ne qytet. 

((O nene, o nene, o nene, ku je!!!!)) 
Ja, zbardhin mbi mure ca trakte atje. 

Vrapon, po nuk duket gjekundi ajo, 
…((Ndal!)) ndihet tek-tuk. Vrapo shpejt! Vrapo! 

N’agim afer pyllit, ne an’ te nje perroi 
pas drureve ai u mbeshtet e vajtoi. 

…Qe biri te flinte i qete gjer n’agim, 
mesnata per nenen s’do kete mbarim.

– poezi nga Ismail Kadare