më kërkove rrugëve të korçës.
perëndimi ulej atë çast këmbëve të saj,
thyente kokën nëpër kalldrëme,
gurët bëheshin fjalë xhevahir.
në kërkim të tyre nuk e di
më gjete a të gjeta.

erdhi një kohe,
që besuam se erdhi,
diku në një cep dhjetori ‘nentedhjete,

besuam se gjetëm rininë e shpirtit të humbur,
nën dritën e xhevahirit të fjalës së lirë
nuk e di,
më rigjete a të rigjeta.

Natasha Lako

eshtë një kohë tani,
që nuk e di në është…
rrugëve të botës
enigma e fjalës na bën ende shënjë.

rend unë a rend ti,
të kërkoj a më kërkon,
nën dritën e xhevahirit të gjuhes sonë,
të gjej a më gjen
nuk e di…

do vdes duke të kërkuar,
do vdes duke të gjetur,
nën driten e një xhevahiri,
xhevahir të fjalës, që nuk vdes!